66% van de publieksstemmen scoorden wij afgelopen vrijdag in Ekko tijdens de halve finale van de Grote Prijs!!!

Het was echt geweldig om zoveel mensen te zien die voor ons kwamen. We waren zoals de meesten van jullie weten al lang bezig met het regelen van busvervoer voor afgelopen vrijdag, maar doordat wij de afgelopen tijd zoveel aan promotie hebben gedaan wonnen wij via de Grote Prijs de tourbus voor de deelnemende act die het meeste aan promotie had gedaan. Maar, de bus was goed voor 45 mensen… Ik denk dat er meer dan 100 Aniday fans op de been waren… wauw!!!

We kregen gave cadeaus: een mascotte beer met een Aniday shirt, Aniday koekjes, er waren spandoeken en een heleboel mensen droegen Aniday shirts zodat iedereen kon zien wie zij supporten. Bijna om verlegen van te worden;-)

Als er zoveel mensen speciaal voor jou Nederland doorreizen wil je natuurlijk zo goed mogelijk je best doen. De voorbereidingen voor een show start dan ook vroeger dan de meeste mensen denken. En dan heb ik het nog niet eens over repetities en dergelijke… Maar laten we ons beperken tot de dag zelf. Als ik voor mezelf spreek dan even hé:

De dag begint…: zangoefeningen en naar de masseur (jaaa chique he.. net echt… maar ik was ziekjes en dan moet je goed op je lijf passen haha) Dan naar nagelstudio Bedazzled in Enkhuizen voor knalrode nagels. Je bandkleur is rood of niet natuurlijk…. Toen ik daar was kwamen de mensen van radio 501 binnenvallen voor een interview en foto’s en die gingen daarna ook mee naar het huis van mn ouders waar ik 45 posters heb gesigneerd voor de buspassagiers die avond. Nog een interview en hoppa naar huis. Spullen inpakken en vertrekken naar Leusden op de motor.

Daar liet ik mijn motor staan en ging ik met Robert mee naar Utrecht voor de soundcheck.

Een soundcheck is fijn. Je leert de mensen van het geluid kennen en zij horen wat jij doet als band en zo kom je tot een zo mooi mogelijk product: De show. De souncheck ging prima. Alles was fijn…

De avond vorderde en de mensen kwamen binnen. Cinq Croniq mocht het spits afbijten. Daarna was het de beurt aan ons. Oh verdikkeme… de MD speler met onze koren en orkesten deed het niet… uiteindelijk konden deze MONO worden aangesloten… Oef gelukkig…. De MD speler is wel ons belangrijkste bandlid, haha!!!

Toen werden we aangekondigd, de microfoon van Robert stond er nog niet. Ik heb die toen even snel neergezet… De start….applaus…. en…. Hee… wat was dat nou…. Een nare lage brom werd het pas geboren kind uit de stomende liefde tussen mijn microfoon en de monitor… ohneee….. Het liefste had ik alles even stopgezet maar dat is niet professioneel dus gingen we gewoon door. Meestal is een blikuitwisseling met de monitorman voldoende om het nare gebrom te stoppen maar dit brommetje bleef gedurende de complete show onze trouwe metgezel.

Het nare daarvan is dat ik mezelf niet goed hoorde en dan automatisch harder zing dan nodig en niet lekker kon bewegen want dan kwam de brom weer en hoewel een vinger in je oor dat in de regel wel goed oplost (jezelf niet kunnen horen) ga je toch ook niet de hele tijd met een vinger in je oor staan... Later hoorden we dat niet alleen de brom ons in de weg zat. Robert heeft zijn longen uit zijn lijf staan zingen en was niet te horen (ik heb denk ik de verkeerde microfoon gepakt of de knop niet aangezet??) en Paul, als absolute winnaar was niet eens aangesloten in de tafel van de zaalmixer dus die krijgt de 1^{e prijs luchtgitaar spelen van de avond}

Het publiek deerde het niets en die waren super enthousiast. Maar ik kan je vertellen dat je er als muzikant onwijs onzeker van wordt wanneer dat gebeurt….. Ik in ieder geval wel. Je hebt dan helemaal niet het gevoel dat je lekker hebt gespeeld. Normaal gesproken is dit jammer maar helaas maar wanneer het gebeurd binnen een competitie is het ontzettend naar! Dan wil je je toch van je allerbeste kant laten zien. In die zin dus een kater, omdat het nare gevoel uit een hoek komt waar je zelf geen invloed op hebt gehad.

Inmiddels heb ik wat opnames gezien en gehoord en inderdaad mis je Paul zijn geluid en kom ik er niet echt bovenuit en Robert ziet eruit alsof hij playbackt, haha….Maar ik vind dat we wel trots mogen zijn. We rocken lekker het podium af dwars door die brom heen en met onze Hans Klok windmachines en gave nummers zetten we wel wat neer. En gelukkig waren jullie ook trots en vonden jullie dat ook. We hebben zoveel lieve en toffe reacties gehad waarvoor we jullie ontzettend willen bedanken! En natuurlijk zijn we blij dat jullie een leuke avond hebben gehad.

Jullie waren zelfs met zoveel mensen dat ik niet eens iedereen die ik dan wel persoonlijk ken heb kunnen bedanken voor hun komst, dus bij deze!

Overigens wonnen we met de publieksprijs een krat bier, die Paul meteen deelde met het publiek en een pakje paracetamol die de volgende dag zeker welkom was.

Stairs to Nowhere is de eerste band binnen onze categorie die een plekje in de finale heeft veroverd. In Oktober zal de jury 3 namen doorgeven van andere finalisten die door zijn naar de finale. Laten we hopen dat we daarbij zitten!!! (fingers crossed)

Oh! Tot die tijd zijn we te bewonderen op Herfstpop! (zie agenda)

XxMlies

Joehoeeee!!!